आ मुक्तेः संसारः

यदा कदापि अस्मत्जीवने ऊहातीताः घटनाः भवन्ति । ताः किमर्थं प्रवृत्ताः अथवा कस्मात् करणात् उत्पन्नाः इति न ज्ञायते । यदा तासां परिणामाः आनन्दमयाः सन्ति तदा सः अवसरः किमर्थम् आगतः इति अचिन्तयित्वा, परिणमाः रम्यन्ते । केचन जनाः चिन्तयेयुः मया भगवान् बहु तोषितः अस्ति अथवा अहम् बहु उत्तमकार्यं कुर्वन् अस्मि अतः एतत् साफल्यं प्राप्तम् इति । तथापि तस्मिन् विषये साधार्णतया कपि चिन्ता न भवति यतोऽहि वस्तुतया दुखं न सोढनीयम् । परन्तु यदा दुर्घटनाः भवन्ति, तदा अस्माकं चिन्तनरीतिः भिन्ना वर्तते । किमर्थम् एवम् अभवत् ? अहं किम् अनुचितम् कार्यं क्तवान् येन एषः प्रसङ्गः उद्भूतः ? कीदृशः भगवान् माम् एवं दण्डयति इति रूपेणा चिन्तनानि उत्पद्यन्ते । एतेषां चिन्तनानां लभाः न सन्ति तथापि ईदृशचिन्तनानि सहजतया आगच्छन्ति ।